Filipijnse Gastvrijheid
De gastvrijheid van de Filipijnen is geen toeristische frase — het is een diepgewortelde culturele waarde die elke bezoeker overweldigt. Het concept heet „Bayanihan" (gemeenschapshulp) en gaat terug op de traditie waarbij een heel dorp samenkwam om een huis op bamboestokken naar een nieuwe locatie te dragen — letterlijk.
Wat dat concreet betekent:
- Je wordt voortdurend uitgenodigd om te eten. „Kain tayo!" (Laten we eten!) hoor je overal. Ook van vreemden. Zelfs als ze zelf nauwelijks genoeg hebben. Afwijzen is onbeleefd — probeer op zijn minst een hapje.
- Je wordt nooit alleen gelaten. Filipijnen maken zich oprecht zorgen over je welzijn. Als je verdwaalt, zal iemand je persoonlijk naar je bestemming brengen — niet alleen de weg wijzen.
- Je wordt toegelachen. De Filipijnen hebben vaak de titel „gelukkigste land van Azië" verdiend. De glimlach is echt, zelfs in moeilijke tijden.
De keerzijde: Filipijnen zeggen niet graag Nee. Directe afwijzing wordt als onbeleefd beschouwd. „Misschien", „Later" of „We zullen zien" betekenen vaak „Nee". Dit kan voor Europeanen frustrerend zijn, maar is een teken van respect en behoefte aan harmonie („Pakikisama" — aanpassing omwille van de harmonie).
