De toeristische boom (vanaf 1960)

De transformatie van de Canarische Eilanden van een arme agrarische archipel naar een massatoeristische bestemming is een van de meest dramatische veranderingen in de Europese toerismegeschiedenis. Alles begon eind jaren 1950, toen de eerste chartervluchten uit Scandinavië en Groot-Brittannië landden.

De chronologie van de boom:

• 1957: Opening van de luchthaven Gran Canaria (Gando) voor internationaal verkeer
• 1960er: Eerste hotelcomplexen in Playa del Inglés en Puerto de la Cruz. Zweedse en Duitse reisorganisaties ontdekken het jaarrond-potentieel
• 1970er: De bouwboom explodeert. Playa del Inglés/Maspalomas wordt de grootste toeristenstad van de Canarische Eilanden. Op Tenerife groeit Los Cristianos/Playa de las Américas uit het niets
• 1980er: Lanzarote ontwikkelt zich dankzij César Manriques visionaire concept als tegenmodel — gecontroleerd toerisme in plaats van betonnen kolossen. Fuerteventura volgt met focus op stranden en windsurfen
• 1990er-2000er: De Canarische Eilanden bereiken jaarlijks 10 miljoen toeristen. All-inclusive resorts domineren het zuiden van de grote eilanden
• 2010er-2020er: Heroriëntatie: Wandelen op La Palma, La Gomera en El Hierro, ecotoerisme, digitale nomaden (vooral op Tenerife en Gran Canaria)

Vandaag de dag ontvangen de Canarische Eilanden meer dan 16 miljoen toeristen per jaar — bij slechts 2,2 miljoen inwoners. Het toerisme maakt ongeveer 35 % van het BBP uit. De schaduwkanten — watertekort, overtoerisme-protesten, stijgende huurprijzen voor de lokale bevolking — zijn sinds 2023 een heet politiek onderwerp. Op Tenerife en Gran Canaria waren er in 2024 grote demonstraties onder het motto „Canarias tiene un límite" (De Canarische Eilanden hebben een grens).