Handelsroutes & emigratie (16e–20e eeuw)
De strategische ligging van de Canarische Eilanden — laatste stop voor Amerika, eerste na de terugkeer — maakte de archipel tot een van de belangrijkste handelsknooppunten van de Atlantische Oceaan. De economische cycli van de eilanden lezen als een wereldgeschiedenis in het klein:
- Suiker (15e–16e eeuw): De eerste suikerrietplantages maakten de Canarische Eilanden rijk — totdat de Caraïben goedkoper produceerden
- Wijn (16e–18e eeuw): Canarische Malvasía-wijn was beroemd in heel Europa. Shakespeare noemt hem meerdere keren; de Engelse adel dronk „Canary Wine" als statussymbool. De haven van Garachico op Tenerife was het centrum — totdat een vulkaanuitbarsting in 1706 de haven onder lava begroef
- Cochenille (19e eeuw): De schildluis, die karmijnrode kleurstof levert, werd op Opuntia-cactussen gekweekt. Lanzarote en Fuerteventura waren de belangrijkste producenten, totdat synthetische kleurstoffen de markt verwoestten
- Bananen (vanaf 1880): De bananenteelt, vooral op Tenerife en La Palma, werd de economische ruggengraat — en is dat deels nog steeds
De economische crises leidden tot massale emigratie: Honderdduizenden Canariërs emigreerden naar Cuba, Venezuela en Uruguay. In Havana is er een hele wijk van voormalige Canarische immigranten, en het Venezolaanse accent lijkt opvallend veel op het Canarische Spaans. Veel Canariërs hebben vandaag de dag nog familie in Latijns-Amerika, en de teruggekeerde emigranten brachten tradities mee — het Canarische carnaval heeft duidelijke Cubaanse invloeden.
