César Manrique — Kunst en natuur als eenheid

Manriques meesterwerk en de plek die zijn visie het beste belichaamt. De Jameos del Agua zijn een ondergronds grottenstelsel, ontstaan door een lavastroom van de vulkaan Monte Corona zo'n 3.000 jaar geleden. Manrique veranderde de ingestorte lavagrotten (Jameos) in de jaren 60 in een adembenemend cultureel centrum:

• Het ondergrondse meer: In de eerste grot ligt een natuurlijke zoutwatermeer, waarin de wereldwijd unieke blinde albino-kreeftjes (Munidopsis polymorpha) leven — kleine, witte kreeftjes die alleen hier en nergens anders ter wereld voorkomen. Het meer is smaragdgroen verlicht.
• De tuin en het zwembad: In de open Jameo (ingestort grotdak) legde Manrique een tropische tuin met een sneeuwwit zwembad aan, omgeven door zwarte lava en palmen. Zwemmen is helaas niet toegestaan, maar het uitzicht is iconisch.
• De concertzaal: In de diepste grot bevindt zich een auditorium met 600 zitplaatsen en een akoestiek die muzikanten van over de hele wereld aantrekt. Regelmatig concerten (programma op de website).
• Casa de los Volcanes: Interactief wetenschapsmuseum over vulkanisme in het bovenste gedeelte.

Op de noordpunt van Lanzarote, 475 meter boven de zee, creëerde Manrique in 1973 dit uitzichtpunt in een oude artilleriepost uit de 19e eeuw. Van buiten is de Mirador bijna onzichtbaar — hij is in de rotsen gebouwd en met lavasteen gecamoufleerd. Pas als je binnenkomt, opent zich een adembenemend panorama: Door de gebogen glazen wand kijk je neer op de zeestraat El Río, het eiland Graciosa, de Salinas del Río en bij helder zicht tot aan de eilanden Montaña Clara en Alegranza.

Het interieur is typisch Manrique: organische vormen, wit gepleisterde muren die met de rotswanden versmelten, een café in de rotskoepel. Alles lijkt alsof het uitzichtpunt natuurlijk is gegroeid in plaats van gebouwd.

Eerlijke beoordeling: De toegang (5 €) wordt door sommigen als te duur bekritiseerd — vooral omdat je 200 meter verder gratis vanaf de klifrand hetzelfde uitzicht hebt. MAAR: De architectuurervaring, de Manrique-esthetiek en het café met panoramavenster zijn het absoluut waard. Wie alleen het uitzicht wil, kan ook naar de gratis Mirador de Guinate rijden (minder spectaculair, maar gratis).

Manriques voormalige woonhuis in Tahíche is sinds zijn dood (1992, auto-ongeluk) een stichting en museum — en misschien wel de meest indrukwekkende plek om zijn genialiteit te begrijpen. Het huis is op en in een lavastroom gebouwd: De bovenste kamers (wit, lichtovergoten, met werken van Manrique, Picasso, Miró, Tàpies) gaan over in vijf ondergrondse bellen — natuurlijke holtes in de gestolde lavastroom, die Manrique omvormde tot woonruimtes.

Elke lavabel heeft een eigen thema: een is een woonkamer met vijgenboom, die door het open plafond groeit; een andere een zwembad in zwarte lava; een derde een dansvloer (ja, Manrique vierde graag feest). De overgang van de natuurlijke lavastructuur naar de menselijke woonruimte is vloeiend en verbluffend — men begrijpt meteen waarom Manrique als genie wordt beschouwd.

Op de bovenverdieping: wisselende kunsttentoonstellingen en de beeldentuin. Plan minstens 1,5 uur in.