Het moderne Marokko onder Mohammed VI.

Koning Hassan II. (reg. 1961–1999) leidde Marokko door turbulente decennia — de Koude Oorlog, mislukte staatsgrepen (1971 en 1972), de Westelijke Sahara-crisis en de "Loden Jaren" van politieke repressie. Zijn zoon Mohammed VI., die in 1999 de troon besteeg, begon een voorzichtige modernisering die het land ingrijpend veranderde.

De Mudawwana-hervorming van 2004 revolutioneerde het familierecht: vrouwen kregen het recht op echtscheiding, polygamie werd sterk beperkt, en de minimumleeftijd voor huwelijk werd verhoogd naar 18 jaar. De Amazigh-taal (Berbers) werd in 2011 als tweede officiële taal in de grondwet opgenomen — een historische stap voor de erkenning van de Berberidentiteit. In hetzelfde jaar, tijdens de Arabische Lente, reageerde Mohammed VI. met een nieuwe grondwet die het parlement meer macht gaf en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht versterkte.

Economisch zet Marokko in op ambitieuze grote projecten: de haven Tanger Med (een van de grootste van Afrika), de hogesnelheidstrein Al Boraq (Tanger–Casablanca in 2:10 uur, de eerste in Afrika), de zonne-energiecentrale Noor-Ouarzazate (een van de grootste ter wereld) en massale investeringen in toerisme, de auto-industrie en hernieuwbare energie. Het land positioneert zich als brug tussen Europa en Afrika.

Toch blijven er uitdagingen: de kloof tussen het moderne, stedelijke Marokko (Casablanca, Rabat, Tanger) en het landelijke achterland is groot. De jeugdwerkloosheid ligt boven de 25%, het analfabetisme op het platteland is onder de 60%, en de sociale protesten in de Rif (Hirak-beweging 2016–2017) toonden aan dat modernisering en participatie niet overal even goed doordringen. Marokko is een land in verandering — tussen traditie en vooruitgang, monarchie en democratie, Oriënt en Occident.