Saädiërs, Alaouiten & Europese rivalen

De Saädiërs (1549–1659) waren de eerste Arabische (niet-Berberse) dynastie die Marokko regeerde. Onder Ahmad al-Mansour ("de Overwinnaar") beleefde het land een Gouden Tijdperk: hij versloeg de Portugezen in de epische Slag van de Drie Koningen (1578) bij Ksar el-Kebir, veroverde Timbuktu en controleerde de trans-Sahara goudhandel. De rijkdom van deze periode is te zien in de prachtige Saädiër-graven in Marrakesh — een dynastiek mausoleum van Carrara-marmer, Zellige en gesneden cederhout, dat meer dan 300 jaar achter een muur verborgen was en pas in 1917 werd herontdekt.

De Alaouiten, die sinds 1631 regeren en daarmee een van de oudste regerende dynastieën ter wereld zijn, voeren hun afstamming rechtstreeks terug op de profeet Mohammed. Hun beroemdste sultan, Moulay Ismail (reg. 1672–1727), wordt vaak de "Marokkaanse Lodewijk XIV" genoemd — hij bouwde Meknès uit tot keizerlijke hoofdstad met 25 km stadsmuren, een leger van 150.000 slaven-soldaten en 500 concubines. Hij was zowel een briljant staatsman als een beruchte tiran.

In de 19e eeuw kwamen de Alaouiten steeds meer onder druk van de Europese koloniale machten. Frankrijk en Spanje maakten gebruik van Marokko's economische zwakte en interne conflicten om hun invloed uit te breiden. De Conferentie van Algeciras (1906) en de Agadir-crisis (1911) maakten Marokko tot speelbal van de Europese grootmachtpolitiek — het land werd zonder instemming van zijn inwoners tussen Frankrijk en Spanje verdeeld.