Van de Kelten naar de Babenbergers

Lang voordat er sprake was van Oostenrijk, was het gebied aan de Donau een kruispunt van culturen. De Kelten stichtten hier het koninkrijk Noricum (ca. 400 v. Chr.), beroemd om zijn ijzerbewerking — Norisch ijzer gold in de oudheid als het beste ter wereld. De hoofdstad Virunum (bij Klagenfurt) was een belangrijk handelscentrum.

In 15 v. Chr. voegden de Romeinen het gebied toe aan hun rijk. Vindobona (Wenen), Carnuntum (bij Petronell) en Iuvavum (Salzburg) werden belangrijke militaire kampen en nederzettingen. Keizer Marcus Aurelius schreef delen van zijn beroemde Zelfbespiegelingen in Carnuntum — en stierf daar mogelijk ook in het jaar 180 n. Chr. De Romeinse infrastructuur — wegen, thermen, amfitheaters — drukte eeuwenlang een stempel op het land.

Na de ondergang van Rome trokken Germanen, Hunnen, Avaren en Slaven door het gebied. Karel de Grote richtte rond 800 de Avarenmark op als oostelijke grensregio van het Frankische Rijk. De naam "Ostarrîchi" wordt voor het eerst vermeld in een schenkingsakte van keizer Otto III van 1 november 996 — het geboortedocument van Oostenrijk.

In 976 beleende keizer Otto II Leopold I. uit het geslacht der Babenbergers met de markgraafschap. De Babenbergers regeerden 270 jaar lang en maakten van een grensmark een welvarend hertogdom. Onder Leopold III. (de Heilige, patroonheilige van het land) ontstonden kloosters zoals Klosterneuburg en Heiligenkreuz. Wenen werd in 1155 de residentiestad — het begin van een glansrijke carrière.