Canarisch vs. Spaans — Een bijzondere identiteit
Zeg nooit tegen een Canariër dat hij een „Spanjaard van het vasteland" is — de term „Peninsular" (vastelandspanjaard) wordt duidelijk onderscheiden van „Canario", en de meeste Canariërs definiëren zichzelf in de eerste plaats door hun eilandtoebehoren. Men is Tinerfeño (Tenerife), Grancanario (Gran Canaria), Conejero (Lanzarote — letterlijk „konijnenfokker") of Majorero (Fuerteventura) — en pas daarna Canario en Spanjaard.
De Canarische identiteit is geworteld in verschillende bronnen:
- Geografische isolatie: Meer dan 1.000 km van het Spaanse vasteland, slechts 100 km voor de kust van Afrika — de Canarische Eilanden zijn Europa's meest afgelegen regio
- Guanche-erfgoed: Een groeiende trots op de prehispanische wortels. Guanche-namen (Tanausú, Gara, Acerina, Beneharo) zijn populair als voornamen, en archeologische vindplaatsen worden steeds meer gevierd als identiteitsankers
- Latijns-Amerikaanse verbinding: Door eeuwen van emigratie naar Cuba, Venezuela en Uruguay voelen veel Canariërs zich dichter bij Latijns-Amerika dan bij Madrid. Het Canarische accent klinkt voor vastelandspanjaarden „Zuid-Amerikaans"
- Afrikaanse nabijheid: De geografische ligging en de Guanche-afkomst uit Noord-Afrika creëren een bewustzijn dat men aan de rand van twee continenten leeft
De rivaliteit tussen Tenerife en Gran Canaria (Pleito Insular) is legendarisch en doordringt alles: politiek, voetbal, infrastructuur. Beide eilanden claimen de leidende rol in de archipel, en de oplossing van de twee hoofdsteden toont aan hoe serieus deze rivaliteit wordt genomen.
