Koloniale tijd (1607–1776)
De Amerikaanse geschiedenis begint — vanuit Europees perspectief — met de oprichting van Jamestown, Virginia in 1607, de eerste permanente Engelse nederzetting in Noord-Amerika. In 1620 volgden de Pelgrims, puriteinse separatisten, die op de Mayflower naar Plymouth (Massachusetts) kwamen om aan hun religieuze vervolging in Engeland te ontsnappen. Ze zouden in de eerste winter bijna verhongerd zijn, hadden niet de Wampanoag-inheemsen hen geleerd te overleven — een hulp die de kolonisten later „beloonden" met verdrijving en geweld.
In de loop van de 17e en 18e eeuw ontstonden 13 Britse koloniën langs de Atlantische kust. Elke kolonie had zijn eigen karakter: Het puriteinse Massachusetts met zijn onderwijstraditie (Harvard werd opgericht in 1636, slechts 16 jaar na de aankomst van de Pelgrims), het tolerante Pennsylvania van de Quakers, het aristocratische Virginia van de tabaksplanters en het kosmopolitische New York (oorspronkelijk het Nederlandse Nieuw Amsterdam).
Twee donkere hoofdstukken bepaalden de koloniale tijd: De systematische verdrijving en moord op de inheemse bevolking (waarvan het totale aantal voor de komst van de Europeanen op 5–15 miljoen wordt geschat) en de slavernij — de eerste Afrikaanse slaven werden in 1619 naar Virginia gebracht, slechts 12 jaar na de oprichting van Jamestown. Tot aan de onafhankelijkheid maakten slaven in de zuidelijke staten soms meer dan 40% van de bevolking uit.
