Het Atlasgebergte

Het Atlasgebergte is de machtige ruggengraat van Marokko — een bergketen die zich over 2.500 km uitstrekt van de Atlantische kust bij Agadir tot aan Tunesië en het land in twee fundamenteel verschillende werelden verdeelt: het vochtige, groene noorden en het droge, hete zuiden. In Marokko is de Atlas verdeeld in drie hoofdketens, die elk een eigen karakter hebben.

De Hoge Atlas (Haut Atlas) is het hart — met de Jebel Toubkal (4.167 m) als hoogste top van Noord-Afrika en talrijke vierduizenders. De noordzijde, slechts een uur rijden van Marrakesh, is verbazingwekkend groen: terrasvormige velden, walnootgaarden, appelbomen en bruisende beken in valleien zoals de Ourika-vallei of de Aït Bouguemez-vallei ("Vallei van de Gelukkigen"). In de winter valt sneeuw tot op 2.000 m, en het skigebied Oukaïmeden (2.600 m, slechts 80 km van Marrakesh) biedt surrealistische beelden: Berbers op ski's voor besneeuwde toppen, terwijl het in Marrakesh 20°C is. De Tizi n'Tichka-pas (2.260 m) op de weg naar Ouarzazate is een van de spectaculairste bergpassen ter wereld.

De Midden-Atlas (Moyen Atlas) tussen Fes en Marrakesh is verrassend Europees: dichte cederbossen, meren, skigebieden en het stadje Ifrane, dat met zijn rode daken en verzorgde tuinen "de Zwitserland van Marokko" wordt genoemd. Hier leven de laatste Berberaapjes (Magots) van Afrika — de enige apensoort ten noorden van de Sahara. De cederbossen van Azrou zijn een van de beste plekken om ze te observeren.

De Anti-Atlas in het zuiden is de oudste bergketen — zijn rotsen zijn meer dan 2 miljard jaar oud en behoren tot de geologisch oudste formaties op aarde. Het landschap is kaal, dramatisch en bijna verlaten: verweerde graniettoppen, diepe kloven, geïsoleerde oases en de laatste wilde arganbossen. De Anti-Atlas is Marokko's best bewaarde geheim — wandelaars en geologen vinden hier een bijna ongerepte wildernis.