Tweetaligheid — Twee zielen, één land

Canada is officieel tweetalig — Engels en Frans zijn gelijkwaardige officiële talen op federaal niveau. In de praktijk betekent dit: Elke doos muesli, elk verkeersbord van de federale overheid, elke parlementsrede is in beide talen. De realiteit op straat is echter ingewikkelder.

Québec is de enige provincie met Frans als enige officiële taal. Hier is alles in het Frans — verkeersborden, winkelnamen, menu's. In Montréal spreekt de meerderheid beide talen, maar in Québec City en op het platteland is Frans de omgangstaal. New Brunswick is de enige officieel tweetalige provincie. In de rest van Canada domineert Engels — slechts 17% van de Canadezen spreekt beide officiële talen.

De taalkwestie is meer dan taalkunde — het raakt de nationale identiteit. Québec ziet zichzelf als een zelfstandige natie binnen Canada, met eigen cultuur, eigen recht (civiel recht gebaseerd op de Code Napoléon, niet op Common Law) en eigen zelfbeeld. De "Quiet Revolution" van de jaren 60 moderniseerde Québec, en de taalwetten (Loi 101, 1977) maakten Frans tot de enige zakentaal — Engelse borden werden verboden of moeten duidelijk kleiner zijn dan Franse. Controversieel, maar effectief: Frans is in Québec levendiger dan ooit.