Onafhankelijkheid & Moderne Tijd (1945–heden)

Op 17 augustus 1945 — twee dagen na de Japanse capitulatie — verklaarden Sukarno en Mohammad Hatta de onafhankelijkheid van Indonesië. Wat volgde, was een vierjarige bloedige strijd tegen Nederland, dat zijn kolonie niet wilde opgeven. Pas in 1949, onder internationale druk (vooral van de VS), erkende Nederland de soevereiniteit.

Sukarno (1945–1967)

De charismatische grondlegger Sukarno verenigde de onmogelijk diverse natie met zijn formule Pancasila — de vijf staatsprincipes (geloof in God, humanisme, nationale eenheid, democratie door consensus, sociale rechtvaardigheid), die tot op heden de staatsfilosofie vormen. Sukarno was visionair, maar ook autoritair: Zijn „Geleide Democratie" vanaf 1957 was de facto een dictatuur.

Suharto & de Nieuwe Orde (1967–1998)

Generaal Suharto nam de macht over na de mysterieuze couppoging van 1965, gevolgd door massamoorden op vermeende communisten, waarbij naar schatting 500.000 tot een miljoen mensen werden gedood — een van de grootste misdaden van de 20e eeuw, die tot op heden nauwelijks is verwerkt. Suharto's „Nieuwe Orde" bracht economische groei, maar ook brute onderdrukking, corruptie en de bezetting van Oost-Timor (1975–1999).

Reformasi & Democratie (1998–heden)

De Aziëcrisis 1997/98 bracht Suharto ten val. De Reformasi (hervormings)-beweging leidde tot een democratische transformatie, die opmerkelijk succesvol was: Indonesië is vandaag de derde grootste democratie ter wereld met vrije verkiezingen, persvrijheid en decentralisatie. De uitdagingen blijven: corruptie, religieus extremisme, milieudegeneratie en de Papua-kwestie.