Oude Beschavingen & Vedische Tijd
De geschiedenis van India begint met een van de oudste beschavingen ter wereld: de Indusvallei-beschaving (3300–1300 v.Chr.). De steden Mohenjo-daro en Harappa (nu in Pakistan) waren hun tijd ver vooruit — met rioleringssystemen, gestandaardiseerde bakstenen, graanschuren en een stadsplanning die pas millennia later weer zou worden bereikt. Meer dan 1.000 nederzettingen strekten zich uit over een gebied groter dan het oude Egypte en Mesopotamië samen.
Vanaf ongeveer 1500 v.Chr. begon de vedische periode: De heilige teksten van de Veda's werden geschreven — de oudste religieuze geschriften ter wereld en de basis van het hindoeïsme. In deze tijd ontstonden het kastenstelsel, de Sanskriet-taal en de fundamenten van de Indiase filosofie. De grote epen Mahabharata en Ramayana (ca. 400 v.Chr.) zijn tot op de dag van vandaag levendige culturele werken — elke Indiër kent hun verhalen, ze worden verfilmd als tv-series en in tempels afgebeeld.
In de 6e eeuw v.Chr. ontstonden twee hervormingsbewegingen die de wereld zouden veranderen: Boeddha (Siddhartha Gautama, ca. 563–483 v.Chr.) stichtte het boeddhisme in Noord-India, en Mahavira het jaïnisme — beide als antwoord op de starre brahmaanse heerschappij.
Het Maurya-rijk (322–185 v.Chr.) onder keizer Ashoka was het eerste pan-Indiase imperium. Ashoka bekeerde zich na de bloedige slag bij Kalinga tot het boeddhisme en werd de eerste grote vredesheerser in de geschiedenis. Zijn leeuwenkapiteelzuil is vandaag het staatswapen van India, en het Ashoka-wiel siert de Indiase vlag.
