British Raj & Onafhankelijkheid

De Britse heerschappij over India — de British Raj (1858–1947) — was een van de meest ingrijpende kolonisaties in de geschiedenis. Ze begon sluipend: De East India Company, oorspronkelijk een handelsbedrijf, verwierf vanaf de 18e eeuw steeds meer militaire en politieke macht. Na de Sepoy-opstand van 1857 (India's eerste onafhankelijkheidsoorlog) nam de Britse kroon de directe controle over.

De Britten bouwden spoorwegen (het Indiase spoorwegnet is nog steeds het vierde grootste ter wereld), universiteiten, bestuursstructuren en de Engelse taal als lingua franca. Tegelijkertijd plunderden ze systematisch India's rijkdom: De economische historicus Utsa Patnaik schat dat Groot-Brittannië over 200 jaar 45 biljoen dollar uit India heeft gehaald. Hongersnoden, die miljoenen doden eisten (bijvoorbeeld de Bengaalse hongersnood van 1943 met 3 miljoen doden), werden verergerd door de Britse exportpolitiek.

De strijd om onafhankelijkheid

Mahatma Gandhi (1869–1948) revolutioneerde de onafhankelijkheidsstrijd met zijn filosofie van geweldloos verzet (Ahimsa/Satyagraha). De zoutmars van 1930, de „Quit India"-beweging van 1942 en zijn persoonlijke levensstijl (eenvoud, spinnewiel, vegetarisch dieet) maakten hem tot een icoon van antikoloniaal verzet wereldwijd.

Op 15 augustus 1947 werd India onafhankelijk — maar tegen een verschrikkelijke prijs: De deling (Partition) in India en Pakistan leidde tot de grootste massamigratie in de geschiedenis. 12–15 miljoen mensen vluchtten, naar schatting 1–2 miljoen stierven bij de geweldsuitbarstingen tussen hindoes, moslims en sikhs. De wonden van deze deling zijn tot op de dag van vandaag niet geheeld — de spanningen tussen India en Pakistan, de Kasjmir-kwestie en de interne gemeenschapsconflicten zijn directe gevolgen.

Gandhi werd op 30 januari 1948 vermoord door een hindoe-extremist. Jawaharlal Nehru, de eerste premier, vormde India's democratische, socialistische en seculiere koers in de eerste decennia van de onafhankelijkheid.