Inheemse volkeren & koloniale tijd
De ligging van Panama als landbrug tussen Noord- en Zuid-Amerika maakte het al duizenden jaren tot een kruispunt van culturen en soorten. Voor de Europese verovering leefden hier verschillende inheemse volkeren — waaronder de Guna, Emberá, Wounaan, Ngäbe-Buglé en Naso. Veel van deze volkeren bestaan tot op de dag van vandaag en behouden hun tradities, talen en zelfbestuur — een opmerkelijk voorbeeld van culturele veerkracht in Latijns-Amerika.
De Spanjaarden komen (1501)
Rodrigo de Bastidas bereikte in 1501 als eerste Europeaan de kust van Panama. In 1513 doorkruiste Vasco Núñez de Balboa als eerste Europeaan de landengte en bereikte de Stille Oceaan — hij noemde deze "Mar del Sur" (Zuidzee). Deze ontdekking maakte Panama in één klap tot het strategisch belangrijkste punt van het gehele Spaanse rijk: een brug tussen twee oceanen.
Panamá Viejo & het Gouden Pad
In 1519 stichtte Pedro Arias Dávila de stad Panamá — de eerste permanente Europese nederzetting aan de Stille Oceaan. Panama werd het knooppunt van de goudhandel: Het Inca-goud uit Peru werd per schip naar de Stille Oceaankust gebracht, over het "Camino de Cruces" (Gouden Pad) door de jungle naar de Caribische haven Portobelo vervoerd en van daaruit met de Spaanse zilvervloot naar Spanje verscheept. Portobelo werd de rijkste handelsplaats van de Nieuwe Wereld.
Deze rijkdom trok piraten aan: Henry Morgan, de beruchtste kaper van zijn tijd, plunderde en vernietigde in 1671 de stad Panamá volledig. De Spanjaarden bouwden daarop het huidige Casco Viejo op een beter te verdedigen schiereiland — het historische centrum dat je vandaag als UNESCO-werelderfgoed bezoekt.
