Genocide op Herero & Nama

De genocide op de Herero en Nama (1904–1908) is een van de ergste misdaden in de Duitse koloniale geschiedenis — en wordt door historici beschouwd als de eerste genocide van de 20e eeuw.

Na de Herero-opstand in januari 1904 stuurde Berlijn generaal Lothar von Trotha, die op 2 oktober 1904 zijn beruchte vernietigingsbevel uitvaardigde:

„Binnen de Duitse grens wordt elke Herero met of zonder geweer, met of zonder vee neergeschoten. Ik neem geen vrouwen en kinderen meer op."

De Herero werden de waterloze Omaheke-woestijn ingedreven, waar duizenden van hen dorstten. Overlevenden werden geïnterneerd in concentratiekampen — op Haifischinsel bij Lüderitz en in Windhoek. Dwangarbeid, honger, ziekten en medische experimenten (schedelmetingen) eisten nog eens duizenden slachtoffers.

De balans: Van ongeveer 80.000 Herero overleefden slechts circa 15.000. De Nama verloren ongeveer de helft van hun bevolking.

Duitsland erkende de genocide pas officieel in 2021 en beloofde 1,1 miljard euro ontwikkelingshulp over 30 jaar — een bedrag dat door veel Herero- en Nama-vertegenwoordigers als onvoldoende wordt bekritiseerd, omdat het niet naar directe nakomelingen gaat, maar naar staatsprojecten.