Geschiedenis van Kaapverdië
Ontdekking en kolonisatie (1456–1600)
Kaapverdië was onbewoond toen Portugese zeevaarders het in 1456 ontdekten — of herontdekten, want Arabische en West-Afrikaanse zeevaarders zouden de eilanden al gekend kunnen hebben. De Portugese kroon erkende snel de strategische waarde: de eilanden lagen perfect op de handelsroute tussen Europa, Afrika en Amerika.
Santiago werd vanaf 1462 gekoloniseerd — aanvankelijk met Portugese kolonisten en veroordeelden, spoedig met ontvoerde mensen uit West-Afrika. Ribeira Grande (nu Cidade Velha) werd het knooppunt van de trans-Atlantische slavenhandel: hier werden ontvoerde Afrikanen "geacclimatiseerd", gedwongen gedoopt en doorverkocht — naar Brazilië, het Caribisch gebied en de Amerikaanse koloniën. De stad werd welvarend en kreeg in 1533 zelfs een bisschopszetel.
Creolisering en koloniale tijd (1600–1975)
Uit het gedwongen samenleven van Portugezen en Afrikanen ontstond iets nieuws: de Creoolse cultuur van Kaapverdië. De Portugese taal vermengde zich met West-Afrikaanse talen tot Kriolu, Afrikaanse ritmes versmolten met Portugese melodieën tot Morna, en de keuken verenigde Europese en Afrikaanse elementen. De Mestiço-bevolking (gemengd Afrikaans-Europees) vormde al snel de meerderheid.
De koloniale tijd werd gekenmerkt door droogtes, hongersnoden en verwaarlozing. Portugal investeerde nauwelijks in de eilanden, en regelmatige droogterampen eisten tienduizenden levens. De ergste hongersnoden: 1773–1776 (meer dan 40% van de bevolking stierf), 1830–1833 en 1941–1943 (naar schatting 30.000 doden, terwijl Portugal toekeek). Deze trauma's dreven golven van emigratie aan — vooral naar de VS, Portugal en West-Afrika. Tot op de dag van vandaag wonen er meer Kaapverdianen in de diaspora dan op de eilanden zelf.
Onafhankelijkheid en democratie (1975–heden)
Het verzet tegen de Portugese koloniale overheersing werd gevormd onder Amílcar Cabral (1924–1973), een van de briljantste onafhankelijkheidsstrijders van Afrika. Cabral, geboren in Guinee-Bissau en opgegroeid op Kaapverdië, richtte de PAIGC (Afrikaanse Partij voor de Onafhankelijkheid van Guinee-Bissau en Kaapverdië) op en leidde de bevrijdingsoorlog in Guinee-Bissau. Hij werd in 1973 vermoord en maakte de onafhankelijkheid niet meer mee.
Op 5 juli 1975 werd Kaapverdië onafhankelijk — na de Anjerrevolutie in Portugal een jaar eerder. De eerste jaren onder het eenpartijbewind van de PAICV werden gekenmerkt door opbouw en stabilisatie. In 1991 vonden de eerste vrije verkiezingen plaats — een mijlpaal voor heel Afrika. Sindsdien wordt het land beschouwd als de meest stabiele democratie van Afrika, met regelmatige vreedzame machtswisselingen, persvrijheid en een functionerende rechtsstaat.
