De gouden eeuw & immigratie
De grote immigratiegolf (1880–1930)
Tussen 1880 en 1930 kwamen 6 miljoen Europese immigranten naar Argentinië — het land werd letterlijk opnieuw bevolkt. De meeste kwamen uit:
- Italië (ca. 44%): Daarom klinkt Argentijns Spaans als Italiaans! De zingende toon, de gebaren, de liefde voor pasta, pizza en ijs — allemaal Italiaans erfgoed. Veel Argentijnse achternamen zijn Italiaans (Kirchner, Macri = Macrì, Messi). Buenos Aires wordt soms „de zuidelijkste Italiaanse stad" genoemd
- Spanje (ca. 32%): Vooral Galiciërs (daarom worden alle Spanjaarden in Argentinië „Gallegos" genoemd)
- Duitsland, Oostenrijk-Hongarije (ca. 5%): De „Wolgadeutschen" vestigden zich in de provincie Entre Ríos. Duitse kolonies bestaan tot op de dag van vandaag in Patagonië (Bariloche, Villa General Belgrano)
- Oost-Europa (Polen, Oekraïne, Rusland): Vooral Joodse immigranten — Buenos Aires heeft de grootste Joodse gemeenschap van Zuid-Amerika
- Syrië, Libanon: De „Turcos" (hoewel ze geen Turken zijn) — Carlos Menem, een Argentijnse president, had Syrische wortels
Argentinië was rond 1900 een van de rijkste landen ter wereld — het inkomen per hoofd van de bevolking overtrof dat van Frankrijk, Duitsland en Canada. Buenos Aires werd de derde grootste stad ter wereld. De Belle Époque liet de prachtige jugendstilpaleizen, het Teatro Colón, de brede boulevards achter — Buenos Aires wilde het „Parijs van Zuid-Amerika" zijn, en het slaagde. De beroemde zin „Rijk als een Argentijn" was destijds een gevleugeld woord in Europa.
Wat ging er mis? De rijkdommen waren extreem ongelijk verdeeld: Een kleine oligarchie bezat enorme Estancias (landgoederen) en leefde in Parijse paleizen, terwijl de immigranten in de Conventillos (huurkazernes) van La Boca en San Telmo vegeteerden. Uit deze kloof ontstond de Tango — en het Peronisme.
