Joegoslavië & Tito (1918-1991)

Na de ineenstorting van Oostenrijk-Hongarije in 1918 werd Kroatië onderdeel van het Koninkrijk van de Serviërs, Kroaten en Slovenen (vanaf 1929: Koninkrijk Joegoslavië). De Servische dominantie leidde tot groeiende onvrede — en tot een van de donkerste periodes in de Kroatische geschiedenis.

De Tweede Wereldoorlog (1941-1945)

Na de bezetting van Joegoslavië door de Asmogendheden in 1941 richtten de nazi's de „Onafhankelijke Staat Kroatië" (NDH) op onder de fascistische Ustasja-beweging van Ante Pavelić. Het regime pleegde gruwelijke misdaden: Het concentratiekamp Jasenovac was het grootste door de Asmogendheden gerunde kamp in Zuidoost-Europa. Tienduizenden Serviërs, Joden, Roma en politieke tegenstanders werden vermoord. Dit hoofdstuk is tot op de dag van vandaag een gevoelig onderwerp en belast de Servisch-Kroatische betrekkingen.

Tegelijkertijd vochten de Partizanen onder Josip Broz Tito (half Kroaat, half Sloveen) tegen de bezetting — de enige verzetsbeweging in Europa die haar land grotendeels zelf bevrijdde.

Socialistische Federale Republiek Joegoslavië (1945-1991)

Tito creëerde een uniek model: communistisch, maar niet-gebonden. Joegoslavië was noch in het Warschaupact, noch in de NAVO, onderhield betrekkingen met beide zijden en werd leider van de Beweging van Niet-Gebonden Landen. Kroatië was een van zes deelrepublieken.

Voor het toerisme was het Tito-tijdperk bepalend: De Adriatische kust werd opengesteld voor westerse toeristen, het massatoerisme begon in de jaren 1960. Hotels, campings en naturistencomplexen (Joegoslavië was een pionier in naturisme!) ontstonden van Istrië tot Dubrovnik. Titos persoonlijke residentie op de Brijuni-eilanden ontving staatsgasten van Fidel Castro tot Sophia Loren.

Na Titos dood in 1980 begon het systeem te wankelen: De economische crisis, groeiend Servisch nationalisme onder Milošević en de democratiseringsgolf in Oost-Europa leidden tot de onvermijdelijke ineenstorting.