Ottomaanse heerschappij (1453-1821)

Bijna 400 jaar lang was Griekenland deel van het Ottomaanse Rijk — een tijdperk dat bekendstaat als "Tourkokratia" (Turkenheerschappij) en in het Griekse bewustzijn als een donkere tijd van onderdrukking wordt beschouwd. De historische werkelijkheid was genuanceerder, maar de herinnering is tot op heden politiek effectief.

De Ottomanen voerden het Millet-systeem in: religieuze gemeenschappen beheerden zichzelf grotendeels. De Oecumenische Patriarch van Constantinopel werd het politieke hoofd van alle orthodoxe christenen in het rijk — een rol die de kerk tot op heden claimt. Grieken waren als Phanarioten (vernoemd naar de Istanboelse wijk Phanar) belangrijk in de Ottomaanse administratie en diplomatie, en Griekse handelsvloten domineerden het oostelijke Middellandse Zeegebied.

Tegelijkertijd leed de bevolking onder hoge belastingen (Kharadsch), de jongensroof (Devshirme) — christelijke jongens werden gedwongen tot de islam te bekeren en als Janitsaren in het Ottomaanse leger te dienen — en willekeurig bestuur van lokale machthebbers. Op het platteland ontwikkelde zich een cultuur van gewapend verzet: de Klephten (struikrovers) werden volkshelden die in de bergen tegen de Ottomanen vochten.

Enkele regio's genoten speciale rechten: De Mani (Zuid-Peloponnesos) werd de facto nooit volledig onderworpen, de Ionische Eilanden (Korfoe, Kefalonia etc.) behoorden tot Venetië, niet tot het Ottomaanse Rijk. Kreta viel pas in 1669 na een 21-jarige belegering van Heraklion — de langste belegering in de geschiedenis.