Kruisvaarders, Venetianen & Ottomanen
Na de deling van het Romeinse Rijk (395 n. Chr.) behoorde Cyprus tot het Byzantijnse Rijk — bijna 800 jaar lang. De prachtige mozaïeken in de Panagia Kanakaria en de schuurdakkapellen in de Troodos stammen uit deze periode.
De kruisvaardersperiode (1191–1489)
In 1191 veroverde de Engelse koning Richard Leeuwenhart Cyprus op weg naar het Heilige Land. Hij trouwde hier met zijn bruid Berengaria van Navarra (in het kasteel van Limassol), maar verkocht het eiland snel aan de Tempeliers, die het op hun beurt doorverkochten aan de afgezette koning van Jeruzalem, Guy de Lusignan.
De Lusignans regeerden Cyprus bijna 300 jaar (1192–1489) en veranderden het eiland in een Frankisch koninkrijk met gotische kathedralen (Nicosia, Famagusta), kastelen (St. Hilarion, Kantara, Buffavento) en het klooster Bellapais. Deze periode drukte een stempel op het gezicht van Noord-Cyprus.
Venetiaanse heerschappij (1489–1571)
De laatste Lusignan-koningin, Caterina Cornaro, droeg Cyprus in 1489 over aan de Republiek Venetië. De Venetianen bouwden de enorme stadsmuren van Nicosia (de stervormige vestingwerken staan nog steeds) en Famagusta. Maar ondanks deze versterkingen viel het eiland in 1570/71 aan de Ottomanen na een bloedige belegering van Famagusta.
Ottomaanse heerschappij (1571–1878)
De Ottomanen regeerden Cyprus meer dan 300 jaar. Ze veranderden kerken in moskeeën (Selimiye in Nicosia, Lala Mustafa Pasja in Famagusta), brachten Turkse kolonisten naar het eiland en bouwden karavanserais (Büyük Han) en hammams. De Grieks-orthodoxe kerk kreeg een zekere mate van autonomie — de aartsbisschop werd de etnarch (volksleider) van de Griekse Cyprioten.
