Arabische verovering & Middeleeuwen
De Arabische verovering (647–709)
In de 7e eeuw bereikten de Arabische legers Noord-Afrika. In 670 n. Chr. stichtte de veldheer Oqba ibn Nafi de stad Kairouan als militair kamp — het werd de eerste islamitische hoofdstad van de Maghreb en het spirituele centrum dat het tot op de dag van vandaag is.
De Arabische verovering veranderde Tunesië ingrijpend: De bevolking, die tot dan toe Romeins-christelijk was (kerkvader Augustinus kwam uit het naburige Algerije), werd geïslamiseerd en deels gearabiseerd. De Berbers (Amazigh), de inheemse bevolking van Noord-Afrika, namen de islam over, maar behielden op veel plaatsen hun taal en gebruiken.
De grote dynastieën
- Aghlabiden (800–909): Bouwers van de Grote Moskee van Kairouan, de ribats van Sousse en Monastir en de Aghlabiden-bassins. Tunesië beleefde een culturele bloei.
- Fatimiden (909–972): Stichters van de nieuwe hoofdstad Mahdia en een machtig kalifaat dat zich later naar Egypte verplaatste (stichting van Caïro).
- Hafsiden (1229–1574): De gouden eeuw van Tunesië. Onder de Hafsiden werd Tunis de hoofdstad en een centrum van handel en wetenschap. De medina van Tunis beleefde haar bloei, de Ez-Zitouna-universiteit was een van de meest gerenommeerde van de islamitische wereld.
Ottomaanse periode (1574–1881)
In 1574 veroverden de Ottomanen Tunesië. Het land werd aanvankelijk als provincie bestuurd, maar ontwikkelde al snel een verregaande autonomie onder lokale heersers:
- Deys en Beys: Tunesië werd de facto onafhankelijk bestuurd. De Husseiniden-dynastie (1705–1957) regeerde meer dan 250 jaar.
- Piraterij: Tunis was een van de bolwerken van de Barbarijse piraten, die in de Middellandse Zee Europese schepen kaapten. De rijkdom uit de piraterij financierde prachtige paleizen en moskeeën.
- Modernisering: In 1861 kreeg Tunesië als eerste Arabische land een grondwet. De slavernij werd in 1846 afgeschaft — 17 jaar voor de VS!
