Ontdekking & Koloniale tijd
Mauritius heeft een bijzonderheid onder de eilandnaties van de wereld: Er waren geen inheemse bewoners. Toen de eerste mensen het eiland betraden, was het al miljoenen jaren onbewoond — een paradijs zonder mensen, bevolkt door vogels die het vliegen verleerd hadden en reuzenschildpadden die nergens bang voor waren.
De ontdekking (1507–1598)
Arabische zeevaarders kenden het eiland vermoedelijk al in de 10e eeuw (ze noemden het „Dina Arobi"), maar de eerste gedocumenteerde Europese waarneming gaat terug op Portugese zeevaarders, die rond 1507 het eiland op weg naar India ontdekten. Ze noemden het „Ilha do Cirne" (Zwaneiland), maar koloniseerden het niet — Mauritius had geen natuurlijke haven en lag niet op hun hoofdroute.
De Nederlanders (1598–1710)
In 1598 landden de Nederlanders en noemden het eiland naar Prins Maurits van Nassau — vandaar de naam Mauritius. De Nederlanders introduceerden suikerriet, kapten ebbenhoutbossen en brachten dieren mee die de inheemse fauna verwoestten: ratten, apen en herten. De tragischste consequentie: De Dodo, de niet-vliegende vogel die het wapendier van Mauritius zou worden, werd binnen enkele decennia uitgeroeid — tot ongeveer 1681. De Nederlanders verlieten het eiland in 1710, nadat cyclonen, ziekten en rattenplagen hen hadden verdreven.
De Fransen — Île de France (1715–1810)
In 1715 namen de Fransen het eiland over en noemden het Île de France. Onder gouverneur Mahé de La Bourdonnais (1735–1746) werd Mauritius een bloeiende kolonie: Port Louis werd gesticht, wegen werden aangelegd, de Botanische Tuin werd aangelegd en — de donkerste kant van de geschiedenis — slavernij werd op grote schaal ingevoerd. Duizenden mensen uit Madagaskar, Mozambique en West-Afrika werden ontvoerd om op de suikerrietplantages te werken. De nakomelingen van deze slaven vormen vandaag de dag de Creoolse bevolking van Mauritius.
