De Grote Hongersnood (1845–1852)

De Great Famine (An Gorta Mór, „De Grote Honger") is de meest traumatische gebeurtenis in de Ierse geschiedenis. Tussen 1845 en 1852 vernietigde de aardappelziekte de aardappeloogst — het basisvoedsel van een bevolking die onder de Britse landbezitstructuur nauwelijks ander voedsel had.

De gevolgen waren catastrofaal: Een miljoen mensen stierven van de honger, nog eens een miljoen emigreerde in „Coffin Ships" naar Amerika. De bevolking van Ierland daalde van 8,4 miljoen (1844) naar 6,6 miljoen (1851). De emigratie stopte nooit — tot 1961 leefden er nog maar 2,8 miljoen mensen op het eiland. Vandaag heeft de Republiek 5,1 miljoen inwoners — nog steeds minder dan voor de hongersnood.

Terwijl de Ieren verhongerden, werden er nog steeds voedselproducten uit Ierland naar Engeland geëxporteerd. Dit falen wordt tot op de dag van vandaag besproken als bewuste onverschilligheid of zelfs genocide. Het Famine Memorial aan de Custom House Quay in Dublin — uitgemergelde bronzen figuren die naar het emigrantenschip wankelen — is een van de meest aangrijpende monumenten van Europa.