Burgeroorlog, Franco & Moderne Tijd

Anarchisme & Burgeroorlog (1936–1939)

Barcelona was het centrum van het Spaanse anarchisme en de arbeidersbeweging. Tijdens de burgeroorlog (1936–1939) was de stad een bolwerk van de Republiek. George Orwell vocht hier en schreef "Mijn Katalonië" over zijn ervaringen. De stad werd gebombardeerd door Franco's troepen — de kogelgaten op de Plaça Sant Felip Neri herinneren hier nog steeds aan. Op 26 januari 1939 viel Barcelona in handen van Franco.

Franco-dictatuur (1939–1975)

Onder Franco werd het Catalaans opnieuw verboden — op scholen, in de administratie, in het openbaar. De Catalaanse vlag (Senyera) mocht niet getoond worden. FC Barcelona werd het symbool van stil verzet: Het Camp Nou was een van de weinige plaatsen waar Catalaans gesproken mocht worden. "Més que un club" — meer dan een club — werd het motto van een onderdrukte natie.

Democratie & Olympiade (1975–1992)

Na Franco's dood in 1975 begon de Transición (overgang naar democratie). Catalonië kreeg in 1979 een autonomiestatuut met een eigen parlement en regering. Catalaans werd weer de officiële taal. De Olympische Spelen van 1992 transformeerden Barcelona: Het strand werd aangelegd (voorheen waren er fabrieken en sporen), de Montjuïc werd heringericht, de visserswijk Barceloneta werd gerenoveerd. Barcelona werd een wereldstad.

De Onafhankelijkheidsbeweging

Sinds de jaren 2010 groeide de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging sterk. Het (illegale) referendum op 1 oktober 2017 en de daaropvolgende beelden van politiegeweld tegen kiezers schokten Spanje en Europa. De Catalaanse regering verklaarde eenzijdig de onafhankelijkheid, Madrid schortte de autonomie op, regeringsleider Carles Puigdemont vluchtte in ballingschap. De kwestie van Catalaanse onafhankelijkheid is tot op heden een emotioneel en complex onderwerp — als bezoeker moet je je informeren, maar geen overhaaste oordelen vellen.