Modern Egypte

Britse heerschappij (1882–1952)

In 1882 bezette Groot-Brittannië Egypte — officieel om zijn investeringen in het Suez-kanaal (geopend in 1869) te beschermen. Egypte werd de facto een Britse kolonie, hoewel formeel onafhankelijk (vanaf 1922). Het Egyptische nationalisme groeide gestaag, geleid door figuren als Saad Zaghloul.

Revolutie 1952 & Nasser

Op 23 juli 1952 wierp een groep jonge officieren (de „Vrije Officieren") onder leiding van Gamal Abdel Nasser koning Faruk omver. Nasser werd een held van de Arabische wereld: Hij nationaliseerde het Suezkanaal (1956), bouwde de Aswandam met Sovjethulp en propageerde het panarabisme. De nederlaag in de Zesdaagse Oorlog van 1967 tegen Israël was een zware klap.

Sadat & Camp David

Nassers opvolger Anwar Sadat maakte een ommezwaai van 180 graden: Hij opende Egypte voor westerse investeringen (Infitah-beleid), sloot in 1979 de historische vrede met Israël (Camp David) — het eerste vredesverdrag tussen een Arabische staat en Israël. Daarvoor ontving hij de Nobelprijs — en betaalde met zijn leven: in 1981 werd hij vermoord door islamitische extremisten.

Mubarak & Revolutie 2011

Hosni Mubarak regeerde 30 jaar (1981–2011) — een tijdperk van stabiliteit, maar ook van stagnatie, corruptie en onderdrukking. Op 25 januari 2011 begon de Egyptische Revolutie: miljoenen gingen naar het Tahrir-plein en dwongen Mubaraks aftreden. Na een turbulente overgangsperiode (Mursi, Moslimbroederschap) nam veldmaarschalk Abdel Fattah el-Sisi in 2014 het presidentschap over en regeert sindsdien autoritair, maar met economische modernisering (nieuwe hoofdstad, uitbreiding van het Suezkanaal).