Paprika — Het rode goud
Paprika is niet zomaar een specerij — het is de ziel van de Hongaarse keuken. Geen ander land ter wereld identificeert zich zo sterk met één enkele specerij. De rode pepers kwamen in de 16e eeuw via de Ottomanen naar Hongarije en werden aanvankelijk als sierplant gekweekt. Pas in de 19e eeuw veroverden ze de keuken — en veranderden die voor altijd.
Soorten
Hongaarse paprika is er in verschillende scherptegraden en toepassingen:
- Édesnemes (Delicatesse) — Mild en zoet, felrood, het standaard paprikapoeder. Gebruikt in bijna elk Hongaars gerecht.
- Félédes (Halfzoet) — Gemiddelde scherpte, veelzijdig inzetbaar.
- Csípős (Scherp) — Vurig, voor degenen die van pittig houden. Onmisbaar in de Halászlé.
- Füstölt (Gerookt) — Gerookt boven eikenhout, met een rokerig-zoet aroma. Uitstekend in stoofschotels.
Paprikahoofdsteden
De twee centra van de paprikaproductie zijn Kalocsa en Szeged — beide in het zuiden van Hongarije. In Kalocsa is er een Paprikamuseum, en in september en oktober hangen overal paprikaslingers te drogen aan de huiswanden — een onmiskenbaar beeld. In de Grote Markthal in Boedapest kun je alle soorten kopen — als poeder, als gedroogde pepers of als crème (Erős Pista = „Sterke Stefan", de scherpste variant). Een perfect souvenir, dat weinig weegt en veel vreugde brengt.
De Hongaarse Nobelprijswinnaar Albert Szent-Györgyi isoleerde in 1932 vitamine C uit paprika — en won daarvoor in 1937 de Nobelprijs. Hongaarse paprika bevat daadwerkelijk meer vitamine C dan citroenen — een feit waar Hongaren terecht trots op zijn.
