Stierenvechten — het grote debat

Geen onderwerp verdeelt Spanje zo als de Corrida de Toros. Voor sommigen is het een eeuwenoude kunstvorm van tragische schoonheid, voor anderen geïnstitutionaliseerde dierenmishandeling. Als reiziger moet je beide kanten kennen.

Traditie & Cultuur

Het stierenvechten heeft in Spanje een meer dan 300-jarige geschiedenis. Hemingway verheerlijkte het, Goya schilderde het, García Lorca schreef erover. De beste matadors (toreros) — zoals de legendarische Manolete (1917–1947, stierf in de arena) — genieten in bepaalde kringen een status tussen popster en heilige.

De Plaza de Toros de Las Ventas in Madrid (23.000 plaatsen) is het „Wimbledon van het stierenvechten". De Feria de San Isidro (mei/juni) is het belangrijkste stierenvechtseizoen.

De tegenbeweging

De afwijzing van het stierenvechten groeit snel — vooral onder jonge Spanjaarden. Enquêtes tonen aan dat meer dan 60% van de bevolking ertegen is (bij mensen onder de 30 jaar meer dan 80%). Catalonië verbood het stierenvechten in 2010 (door het Constitutionele Hof in 2016 gedeeltelijk opgeheven, maar feitelijk dood). Op de Canarische Eilanden is het sinds 1991 verboden. De Balearen hebben de regels in 2017 aanzienlijk aangescherpt.

De EU heeft in 2015 subsidies voor stierenvechtfokkerijen geschrapt. Veel steden verklaren zich „anti-stierenvechtgemeente". De bezoekersaantallen dalen al jaren.

Als toerist

Het staat iedereen vrij om een stierengevecht bij te wonen of niet. Wie de culturele kant wil begrijpen zonder de Corrida bij te wonen, kan de stierenvechtmusea in Sevilla (Real Maestranza), Madrid (Las Ventas) of Ronda (oudste stierenvechtarena van Spanje, 1785) bezoeken. In Ronda ontwikkelde Pedro Romero het moderne stierenvechten te voet (voorheen werd er vanaf een paard gevochten).