Klassensysteem, Pubs & In de rij staan

Het Britse klassensysteem is subtiel, maar alomtegenwoordig. Het manifesteert zich niet primair in geld, maar in accent, schoolopleiding, hobby's en vocabulaire. Het onderscheid tussen "sofa" (middenklasse) en "settee" (arbeidersklasse), tussen "serviette" en "napkin", tussen "toilet" (middenklasse) en "lavatory" (bovenklasse) — Britten classificeren elkaar binnen enkele seconden. Voor bezoekers onzichtbaar, voor inwoners alomtegenwoordig.

Pubcultuur

De pub is Groot-Brittanniës belangrijkste sociale instelling — democratischer dan welke universiteit dan ook, eerlijker dan welke kerk dan ook. In de pub ontmoeten alle klassen, alle generaties elkaar. De regels zijn ongeschreven, maar streng: je bestelt aan de bar, drinkt in rondes, stoort niemand bij het lezen van de krant en bespreekt het weer minstens één keer per bezoek. Een goede pub heeft Real Ale, een open haard, een nors-charmante barman en een geschiedenis die minstens tot de 18e eeuw teruggaat.

In de rij staan — De Nationale Obsessie

In de rij staan is geen noodzaak, maar een kunstvorm. De Britten staan geduldig, ordelijk en zonder dringen voor alles in de rij: bus, pub, museum, geldautomaat. Voordringen is een van de ergste sociale faux pas — vergelijkbaar met een belediging van de koningin. De reactie is typisch Brits: geen geschreeuw, maar een vernietigende frons en een zacht kuchje dat meer zegt dan duizend woorden.

Britse Humor

De Britse humor is droog, ironisch en zelfironisch. Hij werkt met understatement ("It's a bit chilly" = Het is ijskoud), met deadpan delivery (een grap zonder enige gezichtsuitdrukking), met absurditeit (Monty Python) en een liefde voor mislukking (Mr. Bean). De Britten lachen het liefst om zichzelf — en wie dat begrijpt, heeft de sleutel tot de Britse ziel.