De Spaanse verovering
De verovering van de Canarische Eilanden door de Spanjaarden was een brutaal proces dat bijna een eeuw duurde (1402–1496). Gran Canaria was een van de laatste eilanden die viel — en bood verbitterde weerstand.
Eerste contacten
Europese zeevaarders — Genuezen, Portugezen en Castilianen — bereikten de Canarische Eilanden al in de 14e eeuw. De oorspronkelijke bewoners van de Canarische Eilanden werden door deze contacten verrast: Ze hadden al meer dan een millennium geen verbinding met de buitenwereld en kenden noch schepen noch metaal. De eerste Europese verslagen beschrijven hen als groot, krachtig en met een lichte huid — en als dappere krijgers.
De verovering van Gran Canaria (1478–1483)
Op 24 juni 1478 landde de Castiliaanse kapitein Juan Rejón op de plek waar nu Vegueta (Las Palmas) staat. De verovering duurde vijf bloedige jaren:
- 1478: Oprichting van Real de Las Palmas (nu Vegueta). De oorspronkelijke bewoners bieden onmiddellijk weerstand.
- 1479–82: Uitputtingsoorlog. De Spanjaarden hebben paarden, kruisbogen en metalen wapens, de oorspronkelijke bewoners vechten met stenen, houten speren en guerrillatactieken in de bergen. Verschillende Spaanse expedities worden teruggeslagen.
- 1483: De beslissende Slag bij Ansite: De laatste Guanarteme Tenesor Semidán geeft zich over (volgens berichten sprong hij van een klif, maar overleefde). Honderden oorspronkelijke Canarische krijgers stortten zich naar verluidt liever van de kliffen dan zich over te geven — de Atis Tirma (doodseed). Op 29 april 1483 was de verovering voltooid.
De gevolgen waren verwoestend: Door oorlog, geïntroduceerde ziekten en slavernij werd de oorspronkelijke bevolking van de Canarische Eilanden gedecimeerd. Veel overlevenden werden als slaven verkocht of gedwongen tot het christendom. Hun taal ging verloren, hun cultuur werd grotendeels vernietigd. Maar hun genen leven voort: DNA-studies tonen aan dat tot 20–30% van de Canarische bevolking vandaag de dag afstamt van de oorspronkelijke bewoners.
