De Mallorcanen

Mallorca heeft ongeveer 920.000 inwoners — maar slechts ongeveer de helft daarvan is op het eiland geboren. De rest komt van het Spaanse vasteland, uit Duitsland, Groot-Brittannië, Latijns-Amerika, Noord-Afrika en tal van andere landen. Deze mix maakt de Mallorcaanse samenleving zo veelzijdig als complex.

Identiteit en zelfbeeld

De „echte" Mallorcanen — degenen wiens families al generaties lang op het eiland wonen — koesteren een sterk eilandidentiteitsgevoel. Men is eerst Mallorcaan, dan misschien Catalaan of Spanjaard. Deze identiteit wordt gevoed door de taal, de feesten, de keuken en een diepgewortelde lokale trots, die van dorp tot dorp verschilt: Een Sollerense voelt zich geen Palmesano, en omgekeerd.

Taal: Mallorquin en Castellano

De eigenlijke taal van het eiland is Mallorquin — een dialect van het Catalaans met eigen woorden, een zachtere uitspraak en Arabische leenwoorden. Mallorquin verschilt van het Barcelona-Catalaans ongeveer even sterk als Beiers van Hoogduits. In het dagelijks leven wordt vloeiend gewisseld tussen Mallorquin en Castellano (Spaans) — met de familie spreekt men Mallorquin, met de ober uit Andalusië Castellano, met Duitse gasten vaak een verbazingwekkend goed Duits.

Straatnaamborden en officiële documenten zijn vaak in het Catalaans (niet in het Mallorquin-dialect, maar standaard-Catalaans), wat soms voor verwarring zorgt: De stad heet officieel „Palma" (niet „Palma de Mallorca"), de bomen heten „oliveres", niet „olivos".

Karakter en omgangsvormen

Mallorcanen worden beschouwd als terughoudender dan Spanjaarden van het vasteland — minder luidruchtig, minder extravert, maar niet minder hartelijk als het ijs eenmaal gebroken is. Geduld is een deugd: Wie de moeite neemt om een paar woorden Mallorquin te leren („Bon dia" in plaats van „Buenos dias"), opent deuren. De relatie met toeristen is pragmatisch — men weet dat de welvaart van het toerisme afhangt, maar wenst respect voor het eiland en zijn cultuur.