Duitsers op Mallorca
Mallorca wordt graag het „17e Bundesland" van Duitsland genoemd — een cliché dat, zoals alle clichés, een kern van waarheid bevat, maar de werkelijkheid sterk vereenvoudigt.
Geschiedenis van het Duitse toerisme
Duitsers ontdekten Mallorca in de jaren 1960 als vakantiebestemming, toen chartervluchten vanuit Düsseldorf, Hamburg en Frankfurt het eiland betaalbaar maakten. De toerismepionier Neckermann bood in 1963 voor het eerst all-inclusive reizen naar Mallorca aan — twee weken voor 399 DM, inclusief vlucht en hotel. Het was het begin van een liefdesverhaal.
In de jaren 1970 en 1980 ontwikkelde de Playa de Palma zich tot het epicentrum van het Duitse massatoerisme. Ballermann 6, Bierkönig, Oberbayern — er ontstond een infrastructuur die was afgestemd op Duitse behoeften: schnitzel, bier, schlagers, zon. Het imago bepaalt Mallorca in Duitsland tot op de dag van vandaag — hoewel het slechts een klein deel van het eiland vertegenwoordigt.
De Duitse gemeenschap vandaag
Geschat wordt dat 30.000 tot 60.000 Duitsers permanent op Mallorca wonen (de cijfers variëren sterk, omdat velen niet officieel zijn geregistreerd). Ze vormen de grootste buitenlandse gemeenschap van het eiland. De Duitse infrastructuur is indrukwekkend: Er is een Duitstalige krant (Mallorca Zeitung), Duitse artsen, advocaten, belastingadviseurs, Duitstalige kleuterscholen en scholen (de Deutsche Schule Mallorca in Palma), Duitse kerkdiensten, Duitse supermarkten en zelfs een Duitse slager in Santa Ponsa.
Realiteit vs. cliché
De Duitse gemeenschap is veel diverser dan het Ballermann-cliché doet vermoeden. Ja, er zijn de feesttoeristen aan de Playa — maar ook de onderneemster die een boetiekhotel in Arta runt, de wielrenner die in de bergen traint, de kunstenares in Deia, de gepensioneerde in Santanyi, de jonge familie in Soller. Veel Duitsers spreken vloeiend Spaans (sommigen zelfs Mallorquín), zijn geïntegreerd in verenigingen en voelen zich deel van de eilandgemeenschap.
De relatie tussen Mallorcanen en Duitsers is complex: Dankbaarheid voor de economische bijdrage, maar ook ongemak over stijgende vastgoedprijzen (Duitsers behoren tot de actiefste vastgoedkopers), culturele wrijvingen en af en toe arrogantieverwijten — in beide richtingen. Over het algemeen functioneert het samenleven echter verbazingwekkend goed, vooral in de kleinere plaatsen buiten de toeristische centra.