De Ionische eilanden ontdekken

De Ionische eilanden (Grieks: Eptanisa, de "Zeven Eilanden") zijn Griekenlands groene tegenhanger van de kale Cycladen-esthetiek. Zeven hoofdeilanden — Korfu, Zakynthos, Kefalonia, Lefkada, Ithaka, Paxi en Kythira — liggen langs de Griekse westkust, beschermd tegen de droge Meltemi-winden van de Egeïsche Zee en gezegend met aanzienlijk meer neerslag. Het resultaat: dichte cipressenbossen, olijfgaarden tot aan de zee, weelderig groen zelfs in de zomer en een vegetatie die meer doet denken aan Zuid-Italië dan aan de typische Griekse eilanden.

Wat de Ionische eilanden onderscheidt van alle andere Griekse eilandengroepen, is hun geschiedenis. Terwijl de rest van Griekenland eeuwenlang onder Ottomaanse heerschappij stond, behoorden de Ionische eilanden tot de Republiek Venetië (1386–1797). Daarna kwamen kort de Fransen, vervolgens de Britten, en pas in 1864 werden ze met Griekenland verenigd. Deze Venetiaanse geschiedenis beïnvloedt alles: de architectuur met hun arcades en klokkentorens, de keuken met pasta en Sofrito, de muziek met Italiaans beïnvloede cantaten, en zelfs het dialect.

Elk eiland heeft zijn eigen karakter:

• Korfu — De kosmopolitische koningin met UNESCO-oude stad en Venetiaanse flair
• Zakynthos — Dramatische kliffen, het beroemdste strand van Griekenland en zeeschildpadden
• Kefalonia — Het grootste Ionische eiland met Myrtos Beach en magische grotten
• Lefkada — Caraïbische stranden en bereikbaar via een brug
• Ithaka — Homers thuis, klein, rustig en tijdloos
• Paxi — Klein, op veel plekken autovrij, met spectaculaire zeekliffen
• Kythira — Geografisch geïsoleerd, tussen de Peloponnesos en Kreta, wild en oorspronkelijk

De beste reistijd is mei tot oktober, waarbij de lente (mei/juni) bijzonder mooi is — alles bloeit, de temperaturen zijn aangenaam (22–28°C), en de stranden nog niet overvol. Juli/augustus zijn heet (tot 35°C) en druk, september/oktober bieden warm zeewater (24–26°C) en minder toeristen.