Vakantie in Matera

Over Matera

Matera is een van de oudste continu bewoonde steden ter wereld — een plek die zo prehistorisch aanvoelt dat Mel Gibson het als decor koos voor de kruisigingsscènes in De Passie van Christus. De Sassi di Matera, in de zachte tufsteen gehouwen woon- en kerkengrotten, zijn UNESCO-werelderfgoed en vertellen een menselijk verhaal dat 9.000 jaar teruggaat: van de neolithische tijd tot de antieke periode en tot in de 20e eeuw woonden hier mensen in de rotsen. De Sasso Barisano en de Sasso Caveoso, de twee historische stadsdelen, steunen in terrassen de steile canyon van de Gravina naar beneden: grotten overlappen grotten, trappen leiden door rotsdoorbraken, en kerken met middeleeuwse fresco's verbergen zich achter onopvallende stenen gevels. De Chiese Rupestri (rotskerken) — meer dan 150 in het stadsgebied en de omliggende Murgia-hoogvlakte — bewaren Byzantijnse en middeleeuwse fresco's van verbazingwekkende schoonheid. Tot in de jaren 1950 waren de Sassi een schandvlek voor Italië: 15.000 mensen woonden in de grotten onder erbarmelijke omstandigheden, zonder riolering of elektriciteit, met ezels en geiten in de woonkamer. Carlo Levis boek Christus kwam alleen tot Eboli (1945) maakte de ellende van Matera wereldberoemd. De regering dwong de bewoners om te verhuizen, en de Sassi stonden tientallen jaren leeg — een spookstad van steen. De wedergeboorte kwam in de jaren 1990: UNESCO-status in 1993, gevolgd door een zorgvuldige restauratie die de grotten transformeerde in boetiekhotels, restaurants en musea, zonder het karakter te vernietigen. In 2019 werd Matera uitgeroepen tot Europese Culturele Hoofdstad — de triomf van een stad die van de schande van Italië een reis-highlight werd. Vanaf het Belvedere della Murgia aan de overzijde van de Gravina-kloof biedt zich het meest adembenemende uitzicht: de hele stad, gestapeld als een organisch reliëf uit de rots gegroeid, ligt voor je uitgespreid — vooral bij zonsopgang en in de avondverlichting een onvergetelijk gezicht.