Oorlog, scheiding & onafhankelijkheid
De Japanse bezetting (1942–1945)
Op 15 februari 1942 viel Singapore aan Japan — de ergste capitulatie in de Britse militaire geschiedenis. Winston Churchill noemde het de „grootste ramp en capitulatie in de Britse geschiedenis". De Japanse bezetting duurde drieënhalf jaar en was brutaal: Massamoorden op de Chinese bevolking (Sook Ching), dwangarbeid en hongersnoden. De ervaring vormde de ziel van Singapore — nooit meer afhankelijk, nooit meer kwetsbaar zijn.
De weg naar onafhankelijkheid
Na de oorlog keerden de Britten terug, maar de koloniale macht was verzwakt. In 1959 werd Lee Kuan Yew verkozen tot de eerste premier van het zelfbesturende Singapore — een Cambridge-afgestudeerde met een stalen wil en een visie. In 1963 sloot Singapore zich aan bij de Federatie van Maleisië, maar etnische spanningen tussen de Maleisisch-gedomineerde regering in Kuala Lumpur en de Chinees-gedomineerde regering in Singapore leidden tot conflicten.
Op 9 augustus 1965 werd Singapore uit Maleisië gezet — het was de enige natie ter wereld die tegen haar wil onafhankelijk werd. Lee Kuan Yew huilde op televisie: „Voor mij is dit een moment van angst." Singapore was nu een kleine stadstaat zonder achterland, zonder natuurlijke hulpbronnen, zonder eigen drinkwater, met een multiculturele bevolking vol spanningen. De meeste waarnemers gaven het land geen kans.
