Spaanse Kroon & Nieuwe Tijd
Na de inlijving bij de Kroon van Aragon (1349) en de latere vereniging met Castilië (1469, huwelijk van Ferdinand en Isabella) werd Mallorca deel van het groeiende Spaanse wereldrijk — echter een tamelijk onbeduidend deel. De volgende eeuwen waren voor het eiland een tijd van verval, isolatie en voortdurende bedreiging.
Piraterij en versterking (15e–17e eeuw)
De grootste bedreiging kwam van zee: Noord-Afrikaanse piraten (Berber-kapcorsaren) vielen de kusten van Mallorca regelmatig en brutaal aan. Hele dorpen werden geplunderd, bewoners als slaven weggevoerd. De beroemdste aanval was de plundering van Pollenca in 1550 door de gevreesde kaper Dragut — een gebeurtenis die vandaag de dag wordt nagespeeld tijdens het jaarlijkse feest „Moros i Cristians".
Als reactie ontstond een indrukwekkend netwerk van wachttorens (Torres de defensa) rond de kust — meer dan 80 torens, waarvan er vele nog steeds staan en tot de meest schilderachtige fotomotieven van het eiland behoren. Kustplaatsen zoals Deia, Valldemossa en Fornalutx werden bewust enkele kilometers landinwaarts gebouwd om beschermd te zijn tegen verrassingsaanvallen van piraten.
Economisch verval
Terwijl Spanje met zijn koloniale rijk opbloeide, bleef Mallorca buiten de grote handelsroutes. Het eiland leed onder pestepidemieën (bijzonder verwoestend in 1652), mislukte oogsten en een feodale maatschappijstructuur die innovaties verhinderde. De Chuetas — afstammelingen van gedwongen bekeerde Joden — vormden een vervolgde minderheid, waarvan de stigmatisering tot in de 20e eeuw doorwerkte.
In de Spaanse Successieoorlog (1701–1714) koos Mallorca de kant van de Habsburgers — en verloor. De zegevierende Bourbon Filips V. schafte met de Decretos de Nueva Planta (1715) de zelfbestuursrechten van de Balearen af. Castiliaans (Spaans) werd de enige officiële taal — een klap voor de Catalaanse identiteit, waarvan de naweeën tot op de dag van vandaag voelbaar zijn.
19e eeuw — Voorzichtige opbloei
Pas in de 19e eeuw begon een langzame verandering: De aartshertog Ludwig Salvator van Oostenrijk ontdekte Mallorca in de jaren 1870 voor zichzelf, kocht grote landgoederen aan de noordwestkust (waaronder Son Marroig bij Deia) en publiceerde zijn monumentale werk „Die Balearen" — de eerste uitgebreide documentatie van het eiland. Frederic Chopin en George Sand brachten de winter van 1838/39 door in het kartuizerklooster van Valldemossa — Sands boek „Een winter op Mallorca" maakte het eiland in Europa bekend, zij het niet altijd vleiend.